Soms lijkt het alsof we het onmogelijke voor ogen hebben. Dat onze droom, onze wensen en onze ambities nooit een realiteit kan worden. Of hebben we onze droom nog niet helemaal helder voor onszelf.


Ik schrijf dit omdat een vliegtuig in het Andes gebergte neerstortte zo’n 45 jaar geleden met daarin het Uruguayaanse rugbyteam.

Alive21 jaar later maakt Frank Marshall de film “Alive” gebaseerd op deze gebeurtenis. De film laat zien hoe 29 mensen die de noodlanding overleefden worstelen om te overleven in de sneeuw en de ijzige temperaturen van de Andes gedurende een oneindig lijkende periode van drie maanden. Op een ochtend worden acht van hun overvallen door een lawine. Vijf anderen sterven door verwonding en de blootstelling aan andere beproevingen. Nadat ze via de radio horen dat de zoektochten zijn gestopt, besluiten twee overlevenden een onmogelijke Odyssee aan te gaan om de Andes te trosteren en een reddingsteam terug te sturen.

Op een gegeven moment op hun tocht zegt een van hen tegen zijn vriend: “Je moet hier komen kijken, dit is mooi.” Het publiek verwacht dat hij de beschaafde wereld heeft gevonden. Dan draait de camera naar zijn blikveld en komt er een afschuwelijk oneindigheid van hoge onbeklimbare bergen in zicht.

Waarop zijn vriend antwoord: “We zullen hier sterven”. En dan antwoord de ander: ”Wist je dat we het al zo ver gekomen zijn? Het is onmogelijk, dat is het. Wanneer we sterven, dan sterven we lopend.”


Ze banen zich een weg door de Andes. Ze ontdekken de groene valleien van Chile en leggen contact met de buitenwereld. In de afsluitende scene van de film zie je de overlevenden vervolgens hoor je de helikoptermotoren en dan zie je de helikopter langzaam in beeld met de twee vrienden die hun hebben gered zwaaiend vanuit de helikopter.

De aftiteling begon en ik kon niet stoppen met huilen.

De reden hiervoor was dat ik twee jaar voor het kijken van deze film een idee had voor een fietstocht van 1000km om geld op te halen voor aids, maar ik had me ervan laten weerhouden omdat de uitdaging te groot leek. Toen ik de bioscoop uitliep, leek het alsof een stem die niet compleet de mijne was tegen mij zei: “Dat is het, we gaan de aids tocht initiëren”. En de volgende dag begonnen mijn personeel en ik te kijken naar hoe we 500 mensen wilden laten fietsen van San Francisco naar Los Angeles. Het leek destijds onmogelijk. Het was nog nooit eerder gedaan. Maar iets meer dan één jaar later behaalden 478 helden van allerlei formaat (waarvan het grootste gedeelte al jaren niet meer had gefietst) de 600km lange tocht, waarmee een miljoen is opgehaald voor aids.

Terwijl we West Hollywoord binnen fietste kon ik niet stoppen met huilen.

Ik huilde toen ik veel van deze mensen binnen zag komen aan het einde van hun lange tochten waaraan tien duizenden mensen meededen om veel geld te verzamelen voor belangrijke doelen. Twee dingen waarvan ze dachten dat het niet mogelijk was toen ze eraan begonnen.

In een geweldige documentaire over het Apolloprogramma is het Eugene Kranz, de gezagvoerder van alle vluchten, die herinneringen ophaalt over wat hij bereikt heeft in deze unieke tijd.

20170202StevenJobsIk typ dit verhaal op mijn nieuwe iPad Pro – werkelijk een unieke gewaarwording van technologie en innovatie. Het is geweldig omdat het niet alleen de technologie is die briljant is, maar ook alle samenwerkingen die het vereiste om het product uiteindelijk te maken tot wat het is geworden – de onderhandelingen die er hebben plaatsgevonden met platenlabels zodat iTunes mogelijk zou zijn, het projectmanagement van talloze anderen en het netwerk van app-ontwikkelaars die het samen maken tot een verbijsterend apparaat. Steve Jobs is ontslagen uit het bedrijf dat hij oprichtte. Hij heeft een lastige strijd doorgegaan tegen alvleesklier kanker. Hij heeft diep in de ogen gekeken van wanhoop, de wanhoop die iemand ervaart wanneer zijn dromen worden vernietigd. Ik kan het allemaal verkeerd hebben, maar op een gegeven moment, waarbij hij zelf terugblikt op wat hij allemaal mogelijk heeft gemaakt en waar hij nog doorheen moest, moet Steve Jobs echt wel gehuild hebben over de uitdagingen die hij overwonnen had.

Zoals een mentor van mij een keer aankaartte, mensen zijn uniek in hun capaciteit om het onmogelijke te doen. Olifanten doen het niet. Gorilla’s doen het niet. Muizen doen het niet. We leven in een wereld waar alles valt en toch hebben we een keer gezegd, laten we gaan vliegen. Het huilen dat daarop volgt is een inbeelding van de zelfontplooiing die jij door kan maken. Het is de diepte van het ervaren van het menselijk potentieel en het is ontzagwekkend mooi.

20170202MaanIn mijn kantoor heb ik twee boeken liggen die ik nooit weg zal doen: Inferno, de documentaire van James Nachtwey over de effecten van volkenmoord, AIDS, en de sterfte van naamloze en vergeten mensen over de hele wereld. En Full Moon, een collectie van hoge resolutie Hasselblad foto’s van de Appollo maanlanding.
Het boek van Nachtwey doet me nadenken over hoe honger uit ons leven is verdwenen – iets wat eeuwen lang onmogelijk leek. Het boek van Nasa doet me denken aan een van de grootste onmogelijke dingen die we als mensheid hebben bereikt.

En van beide moet ik huilen.

Het maakt niet uit wat je wilt bereiken, of het nu iets zakelijks is, een goed doel of op sociaal gebied, wanneer de gedachte jou niet beangstigd – en wanneer de verwezenlijking jou niet laat huilen - dan is het niet iets wat jij werkelijk bent.

(dit is een vertaling van een artikel van Dan Pallotta dat wij zo inspirerend vonden dat we het graag wilde delen) 

Agenda

07-12 10-12

Unieke ontdekkingsr...

08-01 08-01
08-01 08-01

Columbus informatieavond

Kom luisteren én ervaren op maandag 8 januari in Amsterdam

Aanmelden